Güldük Bitti

Hayatta kalmak için uğraşmakla başlayıp, yaşamın yalnız hayatta kalmaktan ibaret olmadığını unuttuğun noktaya geldin. Her yerin uyuşuyor, sevdiklerini dinleyecek ya da onlara laf anlatacak biri değilsin artık.

Çalışmak, aynı işi hergün yapmak mıdır? Şunu bil ki; insanı uyuşturan aylaklık değil, doğumundan ileri gelen ihtiyaçlarını ortaya çıkarmaya çalışmadan, bir anlamda nefes almadan yaşamaya uğraşmaktır. Bu sayede uyuşan, yalnızca insanın kendisi değildir ne yazık ki; yer ettiği topluluktur. Çevresini tanımak yerine, o çehreyi taklit eden herkes, “güruh” a hizmet eder. Güruh ise cehaletten mamûldür. Uyuşukluk işte budur.

Güruhun edindiği ahlak, ahlaksızlığın ta kendisidir. Çünkü bu ahlak, anlayışlar bütünü değildir, sadece kimi çıkarları korumakla görevlidir. Fakat her bireyin etrafındakini taklit ederken farkında olmadan kendi menfaatinden mütevellit değişiklikler yapmasıyla oluştuğundan, düzensiz bir dükkâna benzer. İşlerliği olan tüm bilgiler içinde yitip gider, kullanışsızdır.

İnsanın görmesini engelleyen gözleri değildir, durduğu yerdir. Ahlaki olarak milyonlarca adamın aynı yerde durmaya zorlanması, gerçek anlamda bu insanların birbirlerinin sırtına çıkıp sonsuz bir kule oluşturmasına benzer. Haliyle sürekli ahlâkın çöktüğünden söz edilir.

Farklı olan, yalnızlığa seslenir karşısındakinin nezdinde. Bu yüzden toplum, en aynı görünenin bile bambaşka bir yapısı olduğunu bile bile benzerleri bünyesine dahil ettiğini iddia eder. Kişilik, çıkıntıdır. -Kendinden gizlediğin kocaman bir gerçek olarak- Eşsizliğini hatırlatan her şeyden kaçan bir yaratığa dönüşürsün.